Μ α ζ ί

Η συζήτηση γιά τήν πιό όμορφη συνάντηση, τή συνάντησή τους, είχε τελειώσει καί ή ώρα είχε ήδη προχωρήσει αρκετά μέσα στή γλυκιά νύχτα.

Γύρισε τό κεφάλι του πρός τό μέρος της καί τήν κοίταξε τρυφερά.

Τά συναισθήματα απ’αυτή τή συζήτηση είχαν προκαλέσει καί στούς δύο μιά γλυκιά καί απαλή ζάλη, σάν αυτή από ένα καλό κρασί.

Εκείνη είχε ήδη παραδοθεί στήν αγκαλιά ενός καλού κι’ευγενικού ύπνου, πού όμως αυτή τή νύχτα ήταν ζηλιάρης καί περίμενε ανυπόμονα μέχρι κι’ εκείνη τη στιγμή νά τήν κρατήσει κι’αυτός στήν αγκαλιά του.

Ελάχιστα λίγο πρίν την παράδοσή της, μιά μικρή ποσότητα απ’αυτά τά συναισθήματα, είχε φύγει από τά μάτια της καί υπό μορφή δακρύων, είχε κυλίσει στά ζεστά καί τρυφερά, σάν μικρού παιδιού, μαγουλάκια της.

Τήν πλησίασε προσεκτικά καί τά γεύθηκε μ’ένα απαλό φιλί.

Αυτή ή τελευταία όμως γουλιά τόν ζάλισε ακόμα περισσότερο καί έδωσε έτσι τήν ευκαιρία στόν ύπνο νά πραγματοποιήσει τήν από ώρα έντονη δεύτερη επιθυμία του.

Ηθελε νά πάρει κι’εκείνον στήν αγκαλιά του, ώστε νά ξεναγήσει καί τούς δύο συγχρόνως στά πιό όμορφα τοπία τών καλών ονείρων πού διέθεται.

Αλλη μιά μέρα μαζί της ή άλλη μιά μέρα μαζί του είχε τελειώσει.

Αλλη μιά μέρα πού τούς είχε απολαύσει καί είχε σβήσει απαλά ευτυχισμένη !

Οί εικόνες των μαγευτικών τοπίων, από τά όνειρα τού ύπνου της, άρχισαν σιγά,σιγά νά ξεθωριάζουν από ένα φώς πού όσο πέρναγε ή ώρα δυνάμωνε, μέχρι πού τίς έσβησε εντελώς καί τήν ανάγκασε έτσι ν’ανοίξει τά μάτια της.

Μιά φρέσκια καί αισιόδοξα λαμπερή ημέρα είχε κάνει όσο μπορούσε απαλότερα καί διακριτικότερα τήν εμφάνισή της μέ τό φώς της, τό οποίο είχε μπεί γιά τά καλά, τώρα πιά, μέσα στό δωμάτιό τους.

Μέσα σέ ελάχιστα δευτερόλεπτα, βαθιά μέσα στόν χώρο τού μή συνειδητού της, μαζεύτηκαν άσχημες σκέψεις πού έφτιαξαν ένα τεράστιο κύμα φόβου, τό οποίο άρχισε νά φουσκώνει καί νά κινείται απειλητικά πρός τά έξω.

« Μήπως ήταν ψέμα; Μήπως ήταν ένα όμορφο όνειρο; 

Μήπως ήταν κάποιο παραμύθι; »  αναρωτήθηκε γεμάτη αγωνία, καθώς τό κύμα κύλαγε μέ δύναμη πρός τά έξω.

Εφθασε στά μάτια της κι’εκεί έσκασε μέ δύναμη επάνω στήν εικόνα μέ τό πρόσωπο εκείνου κι’εκεί φυσικά διαλύθηκε στά έξ ών συνετέθη !

Η πραγματικότητα είχε κάνει επίδειξη τών καλών ιδιοτήτων της κι’αυτές ήταν τέτοιες πού έκαναν ακόμη καί τό θαύμα νά χάσει κάθε εμπιστσύνη καί εκτίμηση γιά τόν εαυτό του.

Ισως, άλλωστε, τό μεγαλύτερο καί τό καλύτερο θαύμα σ’αυτόν τόν κόσμο, νά είναι αυτό τής πραγματικότητας !

Οχι λοιπόν, δέν ήταν ψέμα, δέν ήταν όνειρο, δέν ήταν παραμύθι.  

Πόση αγαλίαση καί ανακούφιση !

Ναί, ήταν ή πραγματικότητα πού τήν διαβεβαίωνε ότι εκείνος ήταν κοντά της, ήταν δίπλα της, ήταν αληθινός καί απλά φιλοξενείτο και περιηγείτο ακόμα στα αξιοθέατα όνειρα εκείνου τού καλού καί ήρεμου βραδυνού ύπνου.

Παρέμεινε ασάλευτη νά τόν κοιτάζει καί νά εκπέμπει πρός τό μέρος του συναισθήματα καί σκέψεις, τέτοια καί τέτοιες πού συναγωνίζονταν σέ ποιότητα, σέ φωτεινότητα, σέ αξία, αλλά καί σέ σύνθεση χρωμάτων τό φώς τού ήλιου που τόν έλουζε, τώρα πιά, καί προσπαθούσε μαζί της νά τόν πάρει από τήν αγκαλιά του ύπνου, νά τόν ξυπνήσει δηλαδή.

Οταν τά φώτα τού ήλιου καί τών συναισθημάτων της δυνάμωσαν ακόμα περισσότερο, τότε τρεμόπαιξαν γιά λίγο τά βλέφαρά του καί στή συνέχεια άνοιξε τά μάτια του.

Ενα ίδιο κύμα φόβου δημιουργήθηκε τότε μέσα του καί άρχισε νά κινείται απειλητικά κι’αυτό πρός τά έξω.

Τό αντιμετώπισε μέ χαμόγελο όμως γιατί ήδη είχε καταλάβει τί επρόκειτο νά πάθει αυτό τό κύμα.

Η εικόνα της είχε προλάβει νά τού στείλει τό υπέροχο μήνυμα τής πραγματικότητας καί τής αλήθειας !

Ηταν κι’εκείνη κοντά του, ήταν δίπλα του , ήταν αληθινή καί τόν κοίταζε γεμάτη λαχτάρα στά μάτια.

Απλωσε τό χέρι του καί προσπάθησε νά επιβεβαιώσει αυτή τή πραγματικότητα μέσω μιάς ακόμη από τίς πέντε αισθήσεις του, τήν αφή.

Ενα σύντομο, αλλά συγχρόνως καί παιχνιδιάρικο χάδι μέ τήν άκρη τών δαχτύλων του στήν άκρη τής μυτούλας της. 

Εκείνη μέ τή σειρά της, άπλωσε τό δικό της χέρι καί μέ τά δάχτυλά της χτένισε τά μαλλιά του καί τού υποσχέθηκε...«Καλημέρα» ! 

Ηταν μιά Καλημέρα πού θύμιζε τραγούδι !

Τό επανέλαβε κι’εκείνος μέ τούς ίδιους στοίχους, αλλά μέ δική του συναισθηματική σύνθεση καί αμέσως μετά τήν πήρε καί τήν έσφιξε μέσα στήν αγκαλιά του.

Πράξη παράδοσης τών διαπιστευτηρίων τής πραγματικότητας καί στούς δύο.

Σέ κάτι τέτοιες περιπτώσεις καί στιγμές, τά διαπιστευτήρια τής πραγματικότητας έχουν άμεση καί απόλυτη σχέση καί μέ τίς πέντε αισθήσεις.

Αποκωδικοποιήθηκαν λοιπόν όλα τά μηνύματα πού συνέλεξαν οί αισθήσεις καί τών δύο, μέσα σ’αυτή τήν αγκαλιά καί συνέθεσαν μιά πολύ μεγάλη ποικιλία σκέψεων καί συναισθημάτων πού στή συνέχεια συμπυκνώθηκαν καί έφτιαξαν μιά πολύ μκρή λεξούλα μέ αξία διαμαντιου !  

                                    

                                                    « Α  Γ Α Π Η  Μ Ο Υ » !!!

Μιά πολύ μικρή λέξη-φράση πού όταν είναι αληθινή, εκτός πάρα πολλών άλλων εμπεριέχει καί όλα τά στοιχεία τού...όρκου !

Σέ μιά τόσο πολύ όμορφη πραγματικότητα, άλλωστε, μόνο ένα τόσο σπάνιο καί πανάκριβο δώρο ταιριάζει νά τής προσφέρει κανείς.  

Μά, δέν υπάρχει καλύτερος τρόπος υποδοχής καί αποδοχής της.

Ακόμα μιά υπέροχη μέρα τής συμβίωσής τους άρχιζε κι’άς ήταν ή πρώτη !

Ακούγεται παράξενα αυτό τό τελευταίο, αλλά μέσα σέ μιά τέτοια σχέση, οί αριθμητικοί, οί ποσοτικοί, αλλά καί πολλοί άλλοι προσδιορισμοί χάνουν τίς διαστάσεις τους, τίς θέσεις τους, τόν προσανατολισμό τους καί τίς ιδιότητές τους μέσα στόν χώρο καί στόν χρόνο.

Γίνονται λέξεις καί έννοιες άβουλες καί εξαρτώμενες αποκλειστικά καί μόνο από τίς επιθυμίες τών ερωτευμένων πλασμάτων καί τών ψυχών τους !

Μιά τελευταία πράξη ολοκλήρωσε τίς αμοιβαίες φιλοφρονήσεις τών αισθήσεων καί τών συναισθημάτων μέ τή πραγματικότητα καί τούς ανέβασε στά ύψη !

Εκεί δηλαδή πού βρίσκεται ή Αλήθεια.

Ναί, ήταν αλήθεια !

Ηταν αλήθεια ότι επιτέλους είχαν συναντηθεί καί εξακολοθούσαν νά είναι μαζί !

Επιτέλους ήταν μαζί καί...Ναί, ζούσαν αληθινά  !!!

Ανάμνηση από αυτό πού δέν έγινε ποτέ έτσι !

                                                                                                                 Κώστας Κωνστανταρίδης