Επειδή ακόμα κι’εδώ πού βρίσκομαι ή πληροφόρηση δεν μού λείπει, όταν λοιπόν για μια ακόμη φορά σκέφθηκα τους καταπλακωμένους, αλλά ακόμα ζωντανούς ανθρώπους στη σεισμόπληκτη Αιτή, θυμήθηκα…εμένα.
Χρόνια τώρα Σκληρά-Κατά-Πλακωμένος αλλά ακόμα ζωντανός !!!
Χρόνια τώρα κάτω από τά βαριά συντρίμμια της τριαντάχρονης ζωής και των και των υπερπολλαπλάσιων μέχρι τότε ονείρων μου και όλοι οί απ’έξω αφελείς ευχαριστούν τον θεό τους πού «ευτυχώς» δεν πέθανα, δεν με έχασαν δηλαδή.
Χρόνια τώρα οί επαγγελματίες διασώστες μού υπόσχονται μέσα από τις τρύπες της λεγόμενης ψυχολογικής υποστήριξης τον απεγκλωβισμό μου, αλλά γέρασα περιμένοντας να φτιάξουν τά κατάλληλα…μηχανήματα.
Να δείς πού στο τέλος θα με απεγλωβίσουν ώστε να ταφώ κανονικά.
2 σχόλια:
Φτάνει κάπου κάπου να σου στέλνω λίγην αγάπη, Κωνσταντίνε,
το εξέχον κεράκι της λςιτουργίας του κόσμου;
Σου τη στέλλω φιλαράκι μου
Να είσαι καλά και να μας γράφεις
Φιλαράκο μου είμαι βέβαιος τώρα πιά ότι υπάρχει κι'αλλού Ζωή !
Σέ ευχαριστώ.
Δημοσίευση σχολίου