Νωρίς τό βράδυ επέστρεψε ή γυναικούλα μου από τήν Αθήνα, όπου από το απόγευμα είχε πάει για καφέ και γιά ψώνια με δυό φίλες της καί ήταν...
Ηταν μια όμορφη γριά εκατό ετών, μια καλομακιγιαρισμένη αλλά βαριά άρρωστη γριά τήν οποία, μάλιστα, μόλις πρίν από λίγα λεπτά κάποιοι άγριοι ληστές τήν είχαν σπάσει στό ξύλο αφού πρώτα τής είχαν κλέψει την τσάντα της και στη συνέχεια τής σκότωσαν τις δυό αγαπημένες φίλες πού τη συνόδευαν σ’αυτή την απογευματινή βόλτα για καφέ καί αγορές.
Μόνο ένα τέτοιο φριχτό σενάριο θα μπορούσε να δικαιολογήσει την εικόνα, αλλά και τη συμπεριφορά της από τη στιγμή πού μπήκε στο σπίτι.
Όταν ανήσυχος τη ρώτησα να μού πεί τι της συμβαίνει, ή απάντησή της ήταν ότι.. «Κουράστηκα πολύ» !
Αυτή ή εικόνα της, αλλά και ή απάντησή της στην ερώτησή μου, πέρασαν μέσα μου καί μού πολλαπλασίασαν τίς ζημιές πού έχει υποστεί ή αγάπη μου γι’αυτήν. Είναι μοναδική περίπτωση πού από τήν πράξη του πολλαπλασιασμού προκύπτει ή αλλιώς…προκαλείται αφαίρεση !
Μέχρι στίς 22:30 πού αποφάσισε νά εγκαταλείψει τά εγκόσμια και να πάει για ύπνο, μέ ρωτούσε κάθε τρείς και λίγο νά τής πώ (αν είναι δυνατόν) τί έχω !!! Τι φταίω όμως εγώ όταν εκείνη δεν τολμούσε να διατυπώσει όπως θα έπρεπε την ερώτησή της ;
Φαίνεται πάντως ότι ή απάντηση πού της έδινα κάθε φορά στην ίδια ερώτηση «Κουράστηκα πολύ» θα πρέπει να τη νανούρισε και έτσι να επέτεινε τη νύστα της γιατί πήγε και έπεσε ξερή !
Πάντα όταν νομίζεις ότι ό άλλος «κοιμάται» κοιμάσαι κι’εσύ πιο χαλαρά και πιο βαθιά.
Εγώ όμως από τη πολλή κούραση πού ένιωθα, σχεδόν το ξενύχτισα στο δωμάτιό μου γράφοντας με την γραφομηχνή μου γι’αυτά πού γενικώς, αλλά και ειδικώς, έρχονται.
Δευτέρα 22 Μαρτίου 1993
Ηταν μια όμορφη γριά εκατό ετών, μια καλομακιγιαρισμένη αλλά βαριά άρρωστη γριά τήν οποία, μάλιστα, μόλις πρίν από λίγα λεπτά κάποιοι άγριοι ληστές τήν είχαν σπάσει στό ξύλο αφού πρώτα τής είχαν κλέψει την τσάντα της και στη συνέχεια τής σκότωσαν τις δυό αγαπημένες φίλες πού τη συνόδευαν σ’αυτή την απογευματινή βόλτα για καφέ καί αγορές.
Μόνο ένα τέτοιο φριχτό σενάριο θα μπορούσε να δικαιολογήσει την εικόνα, αλλά και τη συμπεριφορά της από τη στιγμή πού μπήκε στο σπίτι.
Όταν ανήσυχος τη ρώτησα να μού πεί τι της συμβαίνει, ή απάντησή της ήταν ότι.. «Κουράστηκα πολύ» !
Αυτή ή εικόνα της, αλλά και ή απάντησή της στην ερώτησή μου, πέρασαν μέσα μου καί μού πολλαπλασίασαν τίς ζημιές πού έχει υποστεί ή αγάπη μου γι’αυτήν. Είναι μοναδική περίπτωση πού από τήν πράξη του πολλαπλασιασμού προκύπτει ή αλλιώς…προκαλείται αφαίρεση !
Μέχρι στίς 22:30 πού αποφάσισε νά εγκαταλείψει τά εγκόσμια και να πάει για ύπνο, μέ ρωτούσε κάθε τρείς και λίγο νά τής πώ (αν είναι δυνατόν) τί έχω !!! Τι φταίω όμως εγώ όταν εκείνη δεν τολμούσε να διατυπώσει όπως θα έπρεπε την ερώτησή της ;
Φαίνεται πάντως ότι ή απάντηση πού της έδινα κάθε φορά στην ίδια ερώτηση «Κουράστηκα πολύ» θα πρέπει να τη νανούρισε και έτσι να επέτεινε τη νύστα της γιατί πήγε και έπεσε ξερή !
Πάντα όταν νομίζεις ότι ό άλλος «κοιμάται» κοιμάσαι κι’εσύ πιο χαλαρά και πιο βαθιά.
Εγώ όμως από τη πολλή κούραση πού ένιωθα, σχεδόν το ξενύχτισα στο δωμάτιό μου γράφοντας με την γραφομηχνή μου γι’αυτά πού γενικώς, αλλά και ειδικώς, έρχονται.
Δευτέρα 22 Μαρτίου 1993
2 σχόλια:
Καμιά φορά η σιωπή είναι μαλαματένια, ιδίως όταν συνοδεύεται από στιγμές δημιουργικότητας, που εμπλουτίζουν την άχαρη καθημερινότητα.
Ηταν μιά σκληρή καί ψυχοφθόρος περίοδος εκείνη,καλή μου φίλη.
Μετά απο τήν απεμπλοκή μου από εκείνη τή μακρά περίοδο τής ''Μαλαματένιας'' σιωπής, βρέθηκα - λόγω...μοίρας - καί συνεχίζω νά βρίσκομαι στή εποχή τής απόλυτης σιωπής πού επίτρεψέ μου νά σού πώ οτι μόνο μαλαματένια καί δημιουργική δέν είναι. Είναι μιά σιωπή τέτοια πού ξεχάς ακόμα καί τόν ίδιο σου τόν εαυτό. Να μή σέ κουράσω όμως άλλο.
Σ'ευχαριστώ.
Δημοσίευση σχολίου