Ε κ ε ί ν η

Εκείνη πού περιμένω εγώ, ακόμα κι’όταν θα φύγει, δεν θα μείνω μόνος.

Εκείνη πού περιμένω εγώ, ακόμα κι’όταν θα φύγω, δεν θα μείνει μόνη.

Εκείνη πού περιμένω εγώ, μόνο θά έρθει.

Εκείνη πού θα έρθει, μόνο εγώ μπορώ νά την περιμένω.

Εκείνη πού θα έρθει, μόνο εγώ ξέρω να τήν περιμένω.

Εκείνη πού θα έρθει, μόνο εμένα ξέρει.

Ετσι δεν είναι…δυαδική Ψυχή μου;

Και τάς δυαδικάς ψυχάς, αίτινες συνεζεύχθησαν είς μίαν, Θεός ή Θεά μη χωριζέτω.

Συνοδευόταν καί από τό τραγούδι "Σέ περιμένω'' τού Αντώνη Καλογιάννη. 

Ε Υ Χ Η

Χωρίς άλλα λόγια. 

Ο τ α ν

ΟΤΑΝ  ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ 

ΟΤΑΝ  ΜΕΓΑΛΩΣΑ

Πολλών ανθρώπων ή ιστορία περιγράφεται καί έτσι.

Σ ή μ ε ρ α

Μέ τήν οπισθεν 

Ανθισμένος

Καθώς σέ περίμενα νά έρθεις, μέ πλησίασε μιά μεγάλη λευκή πεταλούδα μέ πολύχρωμα μικρά σχέδια καί βούλες στά φτερά της.

Φτερούγισε γιά λίγο κοντά στό πρόσωπό μου, έπειτα κοντά στό στήθος, στή περιοχή τής καρδιάς, μετά κάθισε γιά λίγο στόν ώμο μου καί στή συνέχεια έφυγε.

Παράξενο, σκέφθηκα καί απόρησα με πρόσθετη χαρά.

Οταν όμως σέ είδα νά έρχεσαι, τότε κατάλαβα πώς…επειδή ήμουν τρελά «Ανθισμένος» γιά σένα Αγάπη μου !!!    

Ο Γέρος καί ό βράχος

Επανεγκατάσταση. 

Λείπουμε

Μέσα ακούγεται να χτυπάει το τηλέφωνο.

Η Μέσα μου, κυρίως επειδή βαριέται, λέει στον Μέσα μου να απαντήσει εκείνος.

Εκείνος , όπως πάντα και μάλιστα τά τελευταία δέκα χρόνια χωρίς σχεδόν καμιά πλέον εξαίρεση, υπακούει και εκτελεί τις προτροπές έως διαταγές της πάραυτα καί αδιαμαρτύρητα !

«Εμπρός»... απαντά και στη συνέχεια αμίλητος ακούει για ένα,δυό λεπτά το αποστηθισμένο κειμενάκι της φιλότιμης υπαλλήλου κάποιας αφιλότιμης εταιρείας πού διαφημίζει και προτείνει σχεδόν ενοχλητικά, λόγω τού ακατάλληλου της ώρας, τά προιόντα της.

Ευγενικά, όπως πάντα με όλους καί με το τυποποιημένο (κονσέρβα)… «Σας ευχαριστώ πολύ, αλλά δεν ενδιαφέρομαι» κλείνει.

«Ποιος ήτανε, αυτή πάλι με τά κρέατα ;» ρωτάει εκνευρισμένη ή αρχηγός και προσθέτει.

«Αμάν, πιά, μας έχουν τρελάνει κάθε μέρα αυτοί με τά κρέατα. Τόσες φορές της έχω πεί αυτηνής ότι δεν ενδιαφερόμαστε, αλλά εκεί αυτή το χαβά της».

Το επεισόδιο μοιάζει να έχει λήξει σ’αυτό το σημείο, αλλά να όμως πού έχει λίγο ακόμα.

Δύο λεπτά μετά το προαναφερθέν γεγονός, το τηλέφωνο των μέσα αρχίζει και πάλι να καλεί.

«Να δείς πού θα είναι πάλι αυτή με τά κρέατα»... σχολιάζει ή άγρια στον ήπιο και του προτείνει αυστηρά να μην απαντήσει.

Επειδή όμως ό υποταγμένος, λόγω κυρίως προχωρημένης ηλικίας, έχει ακόμα κάποια λίγα απομεινάρια στοιχειώδους λογικής, τολμάει καί τής λέει με ήρεμο τρόπο ότι δεν μπορεί να μην απαντήσει επειδή αυτή τη φορά μπορεί να είναι κάποιος άλλος, κάποιος δικός τους, κάποιος συγγενής.

Η Μέσα μου τότε αφού επεξεργάζεται τάχιστα την τελευταία απροδόκητη πληροφορία διατυπώνει καί διατάζει εκνευρισμένα και αυστηρά μια οριστική καί καθοριστική απάντηση ώστε να δοθεί ένα τέλος σ’αυτή την άκρως ενοχλητική ιστορία.

«Αν είναι όμως πάλι αυτή με τά κρέατα, τότε να της πείς ότι λείπουμε και να της το κλείσεις στα μούτρα» !!!

Ευτυχώς όμως πού ήταν…άλλος !  

Α υ τ ο ά ν ο σ ο

Μιά μή αντιληπτή δι’απλής καί γυμνής σκέψης παρουσία, ή οποία υπάρχει μέσα σέ όλες τίς ανθρώπινες υπάρξεις, χωρίς όμως νά τίς βλάπτει, γιά κάποιον άγνωστο μέχρι στιγμής λόγο μεταλλάχθηκε καί έγινε μή αναγνωρίσιμη, έγινε εχθρική καί ώς εκ τούτου μή αποδεκτή από τόν  ψυχοσυναισθηματικοπνευματικό μου οργανισμό καί κόσμο.

Τό αμυντικό μου σύστημα τέθηκε αμέσως σέ συναγερμό.

Οί σκέψεις καί τά συναισθήματα πού αυτομάτως πολλαπλασιάσθηκαν καί στάλθηκαν εναντίον της, δέν κατάφεραν καί συνεχίζουν μέχρι καί σήμερα νά μή καταφέρνουν νά τήν αναγνωρίσουν ώστε νά τήν καταστρέψουν.

Ετσι, καθώς αυτή έχει επικαθίσει καί τώρα πλέον είναι δυνατά κολλημένη επάνω στούς αγωγούς τής αμφίδρομης διέλευσης τών  ψυχοπνευματικών μου σημάτων πρός καί από τά ζωτικής σημασίας μέλη τών επιθυμιών μου, βραχυκυκλώνουν καί καταστρέφουν άθελά τους αυτούς τούς αγωγούς.

Αποτέλεσμα είναι τά σήματα αυτά νά αλλοιώνονται σέ σημαντικό βαθμό καί έτσι νά επέρχεται σιγά, σιγά ή πλήρης παράλυση τών επιθυμιών μου.

Επιθυμίες επάνω στίς οποίες στηριζόμουν γιά νά κινούμαι, νά δημιουργώ, να εξελίσσομαι και βεβαίως νά ελπίζω γιά νά ζώ.